We love: een bloedstollend verhaal over de meest perfecte diamant ooit

Het is weer even geleden dat ze weer eens een schoon artikel postte, maar dat komt vooral omdat Mme Butterfly bezig is met het ontwerpen en maken van haar volgende collecties juwelen met een hart en een ziel. Jazeker, dat is een uitleg gelijk een andere en veel vergeving oogst ze daar ongetwijfeld niet mee. Maar! Om het goed te maken, heeft ze een bloedstollend verhaal losgepeuterd van haar rechtervleugeltje Jan Walgrave, de man die alles weet over historische juwelen. Wat hij jullie wil bijbrengen lees je vanaf hier:

William Pitt en de Regent

De avonturen van een beroemde diamant zijn soms spectaculair, en omdat er zo’n enorme waarde mee gemoeid is wordt de geschiedenis aangevuld met wilde verhalen. Laten we het eens hebben over de Regent.

Volgens de “overlevering” zou de Regent gevonden zijn in 1698 in de mijnen van Golconda. De slaaf die de steen vond – ruw 426 karaat! – sneed het vel van zijn kuit open om de steen te verbergen, met een verband rond zijn been. Zo geraakte hij ermee weg en klom aan boord van een schip. Naïef als hij was nam hij de kapitein in vertrouwen over zijn fortuin, maar die snoodaard vermoordde hem en gooide zijn lijk overboord. Hij verkocht daarna de steen aan de Engelsman Thomas Pitt die in de Orient verbleef als een van leiders van de East India Company, en ook om als diamanthandelaar succes te oogsten. Het verhaal gaat verder met de nodige verzinsels: de scheepskapitein kreeg berouw over zijn daad, verbraste het geld op korte tijd en heeft zich verhangen. Het sprookje doet erg denken aan Judas uit het evangelie en zijn dertig zilverlingen… In een andere versie verkocht de kapitein de diamant aan een handelaar genaamd Jamchad, die de steen in 1701 verkocht aan onze Pitt.

Kortom, Thomas Pitt was dus in het bezit van een kanjer van een diamant en bracht die natuurlijk mee naar Londen, in 1702. De hele reis zat hij verscholen in een schoen van zijn oudste zoon…  In Londen liet hij de steen, na maandenlang vooronderzoek, slijpen door ene Joseph Cope, tot een allermooiste “cushion brilliant”  - met vierkante tafel – van 140,5 kt. De bewerking duurde bijna twee jaar. Kenners beweerden dat ze nog nooit eerder zo een volmaakte diamant hadden gezien… De steen werd beroemd als de Pitt Diamond en de bezitter kreeg de bijnaam Diamond Pitt… Andere, kleinere diamanten die uit het ruw werden gewonnen werden verkocht aan tsaar Peter de Grote van Rusland.

Maar rijkdom is geen garantie voor geluk. Pitt kreeg een panische angst te worden overvallen en vermoord, sliep nooit meer twee nachten na mekaar in hetzelfde huis, ontwikkelde vervolgingswaanzin. Hij wilde het kleinood zo gauw mogelijk verkopen. Maar natuurlijk voor de hoogst mogelijke prijs, die moeilijk kon bepaald worden omdat de Pitt Diamond de allermooiste was die men ooit had gezien, van een stralende  helderheid en kleurloosheid, perfect geslepen. Er is jaren lang met diverse superrijke potentaten en bankiers van heel Europa onderhandeld,  zonder resultaat.

Uiteindelijk belandde de diamant in 1714 aan het Franse hof. De oude Lodewijk XIV had geen geld, had te veel dure oorlogen gevoerd. Maar kort daarna stierf hij – op 1 september 1715 - en werd zijn achterkleinzoon van 5 jaar zijn opvolger. Philippe van Orléans werd regent tot aan de volwassenheid van de nieuwe vorst, en “na veel vijven en zessen” kocht hij de steen, die prompt van naam veranderde: het werd de Régent, die in 1722 de frontsteen werd in de Franse kroningskroon.

Maar het koninkrijk Frankrijk stierf een roemloze dood door de Franse Revolutie, als in 1793 Lodewijk XVI op de place de la Concorde in Parijs werd onthoofd. De juwelen van het hof werden zorgvuldig bewaard, tot ene Napoleon Bonaparte de macht overnam en alleenheerser werd. De rijkdom van de kroon zou opnieuw gebruikt worden. De Franse keizer liet de Regent in het gevest van zijn degen plaatsen.

Na Waterloo, 1815, verdween hij van het toneel en kreeg Frankrijk opnieuw een koning, drie na mekaar. Gedurende het tweede keizerrijk van Napoleon III, van 1852 tot 1870, werden de juwelen weer druk gedragen. Dan kwam de republiek en tot veler ontzetting besloot de regering om de meeste juwelen van het hof te verkopen. Gelukkig viel de Regent niet onder deze regeling. Dit was het einde van de lotgevallen van een superkostbaar kleinood: in het Louvre in de Salle Apollon kan men de Regent bewonderen, en is ook een getrouwe kopie te zien van de kroningskroon  uit 1722. Er bestaat bovendien een replica van de degen van Napoleon, met de fameuze steen, bewaard in het kasteel van Fontainebleau.

De Régent heeft dus heel wat avonturen beleefd, heeft heel wat mensen doen dromen van onmetelijke rijkdom…

En onze Thomas Pitt ? Na de verkoop van de Regent had hij natuurlijk de schaapjes op het droge. Hij was lid van een van de twee parlementen, the commons, en stierf in 1726, 73 jaar oud, voor die tijd een gezegende leeftijd.